ในที่สุดการเดินทางสู่อีกซีกโลกหนึ่งก็เสร็จสิ้นลง และเดินทางกลับสู่บ้านเกิดโดยสวัสดิภาพ กับการไปแสดงคอนเสิร์ตต่างประเทศเป็นครั้งแรกของ Hangman ที่เมือง Los Angeles, California ประเทศสหรัฐอเมริกา หลายสิ่งหลายอย่างก็เป็นไปตามแผน ตามเป้าหมายของพวกเรา บางสิ่งก็ไม่เป็นไปตามที่เราคาดหวังไว้ แต่โดยรวมๆแล้วความทรงจำและประสบการณ์ในการเดินทางครั้งนี้ก็เป็นที่ประทับใจพวกเราทุกคน

เราออกเดินทางกันในวันที่ 7 เมษายน 2552 โดยสายการ EVA AIR  flight - BR62 ออกเดินทางจากสนามบินสุวรรณภูมิเวลา 11.55 โดยจะต้องไปเปลี่ยนเครื่องที่สนามบินเถาหยวน กรุงไทเป ประเทศไต้หวัน กำหนดการที่คาดว่าจะไปถึงไทเปก็ประมาณเวลา 16.40 เวลาของไทเป ซึ่งเวลาของไทเปจะเร็วกว่าบ้านเรา 1 ชั่วโมง  ก่อนเดินทางเราก็พยายามจัดการรวบรวมเครื่องดนตรีที่จำเป็นต้องนำไปใช้แสดง รวมทั้งกระเป๋าเดินทางแต่ละคนที่จะนำไป ทีมของเราเดินทางไปด้วยกันทั้งหมด 8 คน ทางสายการบินก็อนุญาตให้นำสัมภาระทั้งหมดไปได้แค่คนละ 2 ใบ ทั้งหมด 8 คน รวมกระเป๋าและสัมภาระทั้งหมดที่เราเอาไปได้โดยที่ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม 16 ใบ ซึ่งเราก็สามารถจัดแจงจำนวนกระเป๋าและเครื่องดนตรีทั้งหมดได้พอดีจำนวน 16 ใบ จริงๆแล้วเราก็สามารถนำไปเกินกว่านี้ได้ แต่ทางผู้จัดงานซึ่งเป็นโปรโมเตอร์จะต้องชำระค่าใช้จ่ายส่วนนี้ ซึ่งเราก็พยายามช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายให้ ก็ไม่อยากให้มีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นมา อะไรช่วยกันได้ก็ช่วยกันไป จริงๆแล้วเราได้ส่งสัมภาระจำนวน 2 ชิ้น ไปก่อนด้วย โดยฝากไปกับคุณหญิง (ผู้ประสานงานของลูกค้า) ก็เป็น kick pedal กับ HD case คุณหญิงเค้าไปล่วงหน้าก่อนเรา 2 วัน เค้าจะไปรอรับเราที่สนามบิน L.A.    การ check in ที่สุวรรณภูมิก็ราบรื่นดี  เราก็ได้ไปใช้บริการด่านศุลกากรขาออกในช่อง fast lane  ทำให้ผ่านไปได้อย่างรวดเร็ว ขอขอบพระคุณพี่ๆที่ ตม.ด้วยที่ช่วยอำนวยความสะดวก  พอถึงช่วงเวลาจะขึ้นเครื่องเราก็เอาตั๋ว boarding pass มาดูกัน ถึงได้รู้ว่าเราไม่ได้นั่งรวมไปด้วยกันทั้งหมด มีแยกกัน เป็นกลุ่มกันบ้าง เลยออกอาการเอ๋อๆว่าทำไมไม่ได้นั่งด้วยกัน  มีหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะอุตสาห์วางแผนว่าจะนั่งเล่นเกมส์บนเครื่องด้วยกันคุยกันไปด้วย งงๆเล็กน้อยว่าทำไมทางสายการบินเค้าไม่จัดให้พวกเรานั่งด้วยกันทั้งๆที่ก็จองตั๋วด้วยกันเป็นกลุ่ม แต่ก็ช่างมันเถอะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เหงาๆต่อยเดินไปจับกลุ่มคุยกันด้านหลังเครื่องก็แล้วกัน

ช่วงแรกในการเดินทางจากไทยไปไต้หวันนั้น บนเครื่องเค้าก็มีการบริการอาหารมื้อนึง อาหารที่เสิร์ฟก็ ok นะ  เพียงแต่ต้องขอเกลือกับพริกไทยเพิ่มรสชาตให้มันถึงใจขึ้นอีกนิสสนึง.....เราใช้เวลาเดินทางจากสุวรรณภูมิไปไทเปประมาณ 3 ชั่วโมง 45 นาที ก็ถึงสนามบินเถาหยวน กรุงไทเป ประเทศไต้หวัน สนามบินที่นี่ดูเหงาๆชอบกล เราต้องรอเปลี่ยนเครื่องที่นี่อยู่ประมาณ 2 ชั่วโมงกว่าๆ เดินไปเดินมาจนทั่วสนามบินแล้วก็ยังไม่ถึงเวลา ในที่สุดก็ไปนั่งรอที่ gate  รอเวลาเค้าเรียกขึ้นเครื่องขึ้นดีกว่า การเดินทางที่แสนจะยาวนานกำลังจะเริ่มต้นแล้ว....

ในที่สุดเมื่อเวลา 18.40 ตามเวลากรุงไทเป พวกเราก็ได้ย้ายก้นอวบๆกันขึ้นไปนั่งบนเครื่องบิน flight - BR12 เพื่อเดินทางต่อไปยังนคร Los Angeles  เหมือนเดิม...เราก็ยังต้องนั่งแยกๆกันไปตาม seat ที่เค้าจัดกันมาไว้ให้ เพียงแต่คราวนี้ดีขึ้นหน่อยที่ยังมองเห็นหน้ากันบ้าง ไม่ได้นั่งห่างกันมากนัก  หลังจากเครื่องบินบินขึ้นไปแล้ว พวกเราส่วนใหญ่ก็หลับผล๋อยกันเพราะรู้สึกเพลียมากๆ อาจเป็นเพราะตื่นเช้ากัน  มารู้สึกตัวอีกทีทางแอร์โฮสเตสเค้ามาปลุกเพื่อเอาอาหารมาบริการ ช่วงที่ทางแอร์เค้าให้บริการ เราก็ได้ทราบว่ามีแอร์เป็นคนไทยด้วย 2 คน  ดีใจจังที่ได้เจอคนไทยด้วยกัน แถมยังน่ารักอีกซะด้วย แอร์ชาวไต้หวันเค้าก็น่ารักด้วยเหมือนกัน  หลังจากอิ่มกับอาหารมื้อใหญ่ เล่นเกมส์แล้วเล่นอีก หลับอีก 1 ตื่น ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะถึงซักที ช่วงการเดินทางจากไทเปไป Los Angeles นี้จะใช้เวลาเดินทางทั้งหมด 11 ชั่วโมง 35 นาที แถมบินย้อนเวลากลับไปด้วยอีก เหมือนๆเรากำลังนั่ง time machine ย้อนเวลากลับไปเลยเชียว ก่อนการเดินทางก็โดนขู่มาเยอะว่านั่งเครื่องบินนานๆอาจคลั่งได้ (ใครหนอช่างคิดไปได้)  ในที่สุดพวกเราก็แก้อาการเมื่อยก้นด้วยการทำตามแผน โดยนัดไปรวมพลกันที่ด้านหลังเครื่อง ซึ่งเป็นห้องเตรียมอาหารเครื่องดื่มของพนักงาน ไปเม้าท์กันดีกว่า ก็เป็นโชคดีของเราที่ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่แอร์โฮสเตสคนไทยเข้าเวรที่ด้านหลังพอดี พวกเราเลยโชคดีหน่อยตรงที่สามารถยืนคุยมั่วๆกันได้โดยที่ไม่โดนต่อว่าจากพนักงาน และที่สำคัญเราก็ไม่ลืมที่จะชวนคุณแอร์เค้าคุยกันไปด้วยเรื่อยๆ แฮ่ แฮ่ ค่อยแก้เหงากันไปได้หน่อย เราทราบชื่อมาว่าคุณแอร์คนไทยหนึ่งใน2ท่านเค้าชื่อคุณฝน คุณฝนน่ารักมากครับ ขอบคุณมากที่ดูแลพวกเราเป็นอย่างดี รวมทั้งคุณแอร์อีกท่านซึ่งเราจำชื่อไม่ได้ครับ ยังมีคุณแอร์ชาวไต้หวัน คุณ  Joanna ที่น่ารัก ยังเข้ามาจอยคุยกับพวกเราด้วย อัธยาศัยดีทุกคนเลยและยังใจดีให้ขนมพวกเราเยอะแยะ ขนมช๊อคโกแล็ทที่ให้มานั้นช่วยเราได้เยอะเลยครับ ท ี่น่าสนใจคือคุณแอร์ฝนก็เป็นแฟนคลับของพวกเราด้วยเช่นกัน ยังเคยถ่ายรูปกับพี่โตด้วย งานนี้ก็เลยได้ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกกันอย่างเพลิดเพลินเลย น่าเสียดายที่ คุณแอร์ทั้งสามท่านต้องกลับก่อนวันแสดงของพวกเรา เลยไม่สามารถอยู่ไปร่วมสนุกกับโชว์ของพวกเรา น่าเสียดายอีกอย่างคือลืมขอเบอร์โทรกับ email ไว้ โดยเฉพาะคุณเกี๊ยะดันลืมขอเบอร์โทรกับ email ของคุณ Joanna  เกี๊ยะแอบชอบเค้าล่ะซี๊...........